Title : ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว…  ~*
Author : nanaO~* 
Pairing : Tao x Kacha [AF8]
Rating : G ~ 
Note : กี่ตอนจบก็ไม่รู้่~ 
Note II : ตัวเล็ก กับ ตัวโต ~ :)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

รถสีดำมะเมื่อมที่มาจอดหน้าตึกเรียนของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ดูคุ้นตาใครต่อใครหลายคน และยิ่งคุ้นเข้าไปใหญ่เมื่อมองเห็นร่างสูงโปร่งผู้เป็นเจ้าของรถก้าวออกมา คนที่เป็นจุดรวมสายตาของผู้คนทั้งหลายก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ยิกๆก่อนจะยกมันขึ้นแนบหู

 
 
“อยู่ไหนเอ่ย”
  
 
 
[อยู่ในตึก พอดีอาจารย์โทร.ตามให้มาเอางานคืน]
 
 
  
“รอหน้าตึกนะ”
 
 
  
[อื้อ]
  
  
  
  
  
  
วางสายแล้วก็เดินแกร่วรออยู่หน้าคณะไม่ห่างจากรถตนเองนัก สายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาทำให้ร่างสูงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรผิดหรือเปล่า ตัวเขาเองไม่ได้เข้ามายุ่มย่ามในตึกนี้บ่อยนักหรอกนะ เพราะปกติก็แค่จอดรอด้านหน้าคณะ มากสุดก็จอดหน้าตึกแล้วรอด้านในเท่านั้นเอง
  
  
 
หรือว่า...
   
มันจะเป็นเสื้อช็อปที่ใส่มากันล่ะเนี่ย...
  
ไม่หรอกมั้ง...
  
  
  
ก่อนที่จะเก้อเขินจนทำอะไรไม่ถูกไปมากกว่านี้ มือกว้างก็หยิบเอาโทรศัพท์มือถือของตนออกมาเล่นเกมส์ฆ่าเวลาไปพลางๆ นิ้วเรียวปาดไปมาตามหน้าจอเพื่อฟาดฟันผลไม้ที่ลอยขึ้นมาให้ขาดออกเป็นสองท่อน ก่อนจะต้องรีบยัดมันลงในกระเป๋ากางเกงเมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง

  

“เต๋า ช่วยถือหน่อยๆๆๆๆๆ หนักมากๆๆๆๆๆๆๆ”

  

หันกลับไปมองก็เจอกับคนตัวเล็กที่แบกข้าวของพะรุงพะรังจะหล่นมิหล่นแหล่เข้ามาหา ขายาวก้าวเข้าไปแล้วรับเอาทั้งหมดมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะส่งกุญแจรถพลางพยักเพยิดบอกทางไปยังรถที่จอดอยู่
  
 
  
“หิวยัง” ก้าวขึ้นรถได้ก็เอ่ยถามทันที อีกฝ่ายหันกลับมาพยักหน้ารัวเร็วจนน่ากลัวว่าคอสวยๆนั่นจะเคล็ดไปเสียก่อน “มาก~~ เต๋าก็หิวมากใช่มั้ย”

  

“อือ ก็หิวแหละ กินไปได้หน่อยนึงก็มาหาเลย”
  
  
“ก็คชาไม่รู้ แต่ก็น่าจะกินให้เสร็จก่อนนี่นา”

 

“ก็เดี๋ยวคชารอนาน  ไปเถอะ...กินไรดี”

 

“ฟูจิ~~”

  

“โอเค”

 

 

 

 
 
 
 
 
หลังจากระบุพิกัดที่แน่นอนได้ รถยนตร์คันงามก็ทะยานออกไปสู่จุดหมายทันที ศีรษะเล็กแหงนหงายพิงกับเบาะนุ่มอย่างเต็มที่พลางหลับตาลงราวกับอ่อนล้าเสียเต็มประดา มองเห็นอย่างนั้นคนขับรถรูปหล่อก็เอ่ยถามเบาๆ “เหนื่อยเหรอ”

 

“อือ...ก็ทำงานทั้งคืน เลยยังไม่ได้นอนเลย”

 

“อ้าว...งั้นคชาก็นอนก่อนก็ได้ ถ้าถึงแล้วจะปลุก”

 

“ไม่เอา เดี๋ยวเต๋าต้องขับรถคนเดียว” เสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางหันมายิ้มให้ ได้ยินอย่างนั้นอีกคนก็ต้องยิ้มตามออกมาด้วยความรู้สึกที่พองโตในหัวใจ มือหนาละจากพวงมาลัยออกมาแล้วใช้มันขยี้หัวทุยเบาๆด้วยความเอ็นดูจนคนโดนแกล้งต้องย่นจมูกใส่ “อื้อ~ ผมเสียทรงหมดแล้ว”

 

“ฮ่าๆ รอแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวรีบขับไปให้ถึงด่วนๆเลย”

 

“อื้อ~”

 

 

 
 
 
 
 
“เอาไรอะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีที่เข้ามาด้านในร้านและหาที่นั่งได้แล้ว ใบหน้าหวานเงยขึ้นจากเมนูเล่มโตที่กำลังจับจ้องอยู่มายิ้มหวานให้พร้อมทั้งเอ่ยรายการอาหารที่คนฟังคิดไว้ในใจแล้ว “ไข่หวาน~”

 

เห็นมั้ยล่ะ...กะแล้วเชียว

ซื้อหวยไม่เห็นถูกงี้มั่งน้า...

หึหึ...

 

 
 
“เอาที่จะกินกะข้าวด้วยดิ...กินแต่ไข่หวานมันไม่อิ่มหรอกนะ”

 

“อิ่มดิ ก็กินเยอะๆไง” 
 
  
 
 
ยัง...ยังคงเถียงคำไม่ตกฟาก 
 
เหมือนเดิมเป๊ะเลย...

 

 
 ตาคมจับจ้องคนตัวน้อยที่ส่งสายตาปิ๊งๆ มาให้พลางส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ ก่อนที่จะต้องมานั่งกินไข่หวานมากมายจนล้นท้อง คนตัวโตก็ต้องใช้ไม้แข็งเป็นตาดุๆจ้องกลับไปซะก่อน “ถ้ากินไม่หมดจะไม่กินช่วยจริงๆนะ”

 

“งุ่ย...งั้นเอาปลาหมึกย่างซีอิ๊ว...ชาเขียวหวานด้วย”

 

“ชุดปลาหมึกย่างซีอิ๊วกับชุดสเต๊คหมูดำครับ แล้วก็ไข่หวานสอง ชุดซาชิมิ เทมปุระกุ้งล้วน ชาเขียวหวานด้วยครับ” ร่างสูงหันไปสั่งรายการอาหารกับพนักงานสาวน้อยที่ยืนยิ้มรออยู่ “ค่ะ...รอซักครู่นะคะ”

 

“เต๋ากินหมดเหรอ” คล้อยหลังพนักงานไป คนที่นั่งทำตาปริบๆอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัยใคร่รู้ทันที ตากลมโตมีแววอยากรู้อยากเห็นมากมายจนน่าหมั่นเขี้ยว ปลายนิ้วเรียวยื่นไปคีบจมูกรั้นแล้วบิดไปมาเบาๆอย่างหมั่นไส้ทันที “โอ๊ย~ เจ็บน้า~”

 

“เจ็บแหละ...ทำให้เจ็บ หน้าแป้นแล้นดีนัก หมั่นเขี้ยว”

 

“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เหมาะสมกับการที่เต๋าทำร้ายร่างกายคชานะ”

 

“เหรอ~”

 

“ใช่ แล้วนี่ยังไม่ตอบเลย เต๋ากินหมดเหรอ” เมื่อยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ใบหน้าหวานก็มุ่ยลงอย่างขัดใจ หากแต่คนที่โดนถามก็กลับอมยิ้มไม่ตอบคำถาม แถมยังถามกลับอีกต่างหาก “แล้วคชากินหมดรึเปล่า”

 

“ถ้าคชากินหมด เต๋าก็กินหมด”

 

ใบหน้าหล่อเหลายักคิ้วส่งให้คนที่นั่งตรงข้ามสองแผล็บ ก่อนจะต้องหัวเราะออกมาเมื่อคนตัวน้อยยิ้มหน้าแป้นและยักคิ้วตอบตอบกลับมาด้วย

 

“ดีมาก”

 

“นั่นน่ะ เต๋าต้องเป็นคนพูดต่างหาก ไอ้ตัวเล็ก”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
...........................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คชา” เจ้าของชื่อหันไปทางต้นเสียงที่เรียกตนเองทันที ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อมองเห็นร่างระหงของเพื่อนร่วมคณะกำลังเดินตรงเข้ามาและขอนั่งด้วย “พลอย”

 

“ยุ่งอยู่รึเปล่าน่ะคชา”

 

“เปล่าหรอก นั่งวาดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ พลอยมีอะไรรึเปล่า”

 

“ก็...ก็มีแหละ”

 

ตากลมโตเท่าไข่ห่านมองใบหน้าสวยของคนตรงข้ามแล้วก็ยิ่งแปลกใจมากยิ่งขึ้น เพราะเขากับพลอยเองก็ใช่ว่าจะสนิทอะไรกันมากมาย เพียงแค่อยู่ชั้นปีเดียวกันและเคยเรียนด้วยกันตอนเรียนรวมเท่านั้นเอง ที่รู้จักกันก็เพราะพลอยเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกทีนู่น

 

“มีอะไรให้เราช่วยหรือเปล่า”

 

“คือ คชาสนิทกับเต๋าที่อยู่วิศวะใช่มั้ยอะ... คือ คือเรา...”

 

“...”

 

“คือเรา...ชอบเต๋าน่ะ”

 

“แล้ว พลอยมาบอกเราทำไมเหรอ”

 

“ก็...อยากจะให้คชาพาไปทำความรู้จักกับเต๋าหน่อยอะ จะเดินเข้าไปเลยเราก็ไม่กล้า เราอาย”

 

“เอ่อ...จริงๆเราว่าพลอยไปคุยกับเต๋าก็ได้นะ เต๋าไม่ดุหรอก...เราคงช่วยอะไรมากไม่ได้”

 

“ไม่ๆ ... เราแค่อยากให้คชาแนะนำเรากับเต๋าเฉยๆน่ะ แล้วเดี๋ยว...เราจะคุยกับเต๋าเอง”

 

 

 

ทำไงดีวะ... 
 
ดันปฏิเสธคนไม่เป็นอีก...

 

 

 

“เอ่อ...”
 
 
“นะๆ...นะ คชา น้า~”

 

“ก็...ก็ได้ เดี๋ยวเต๋าก็มา...เราจะบอกเต๋าให้ก็แล้วกันนะ”

 

“อื้อ ขอบคุณมากนะคชา” มือบางๆนั่นยกมือขาวขึ้นมาเขย่าอย่างยินดี หากแต่อีกคนก็เพียงแค่ส่งยิ้มจางๆไปให้ด้วยไม่รู้จะทำอะไรไปได้มากกว่านี้  “ไม่เป็นไรหรอก... อ้าว เต๋า”

 

“คุยไรกันอยู่เอ่ย”

 

“ก็เรื่อยเปื่อยแหละ...เอ่อ เต๋า นี่พลอย เป็นเพื่อนคชา” เสียงหวานเอ่ยแนะนำคนสวยที่นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ ซึ่งอีกคนก็เพียงหันไปส่งยิ้มจางๆให้ “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

 

“เช่นกันค่ะ”

 

 

 

 

 

 
แล้วบทสนทนาก็จบลงเพียงแค่นั้น...

เพราะร่างสูงหันไปใส่ใจกับคนตัวน้อยที่นั่งบนม้าหินตัวเดียวกันเสียแล้ว...

แล้วทั้งสองคน ก็ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเอง...

จนคนที่นั่งหัวโด่อยู่ด้วย...ต้องขอตัวกลับไปก่อน

 

 
 
 
 
 
 
 
 
“จะกลับยังอะ เดี๋ยววันนี้ต้องไปซ้อมบอลด้วย”

 

 

“เหรอ...งั้นเต๋าไปซ้อมก็ได้ เดี๋ยวคชากลับเอง”

 

“ทำไมต้องทำอย่างนั้นล่ะ ไปด้วยกันดิ...คุณแม่จะว่ารึเปล่า”

 

“ก็ไม่ว่าหรอก แต่ว่าต้องโทร.บอกก่อน...แต่จะให้ไปด้วยจริงๆเหรอ”

 

“อือ จริง...ไปเลยมั้ย เดี๋ยวพวกแทนจะรอนาน”

 

“อื้อ~” มือหนาเอื้อมไปรับข้าวของมาถือไว้ ก่อนที่ร่างสองร่างจะเดินเคียงข้างกันไปยังรถสีท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แสนคุ้นเคยเหมือนเช่นทุกวัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“เต๋า”

 

 

“หืม?”

 

“พลอยน่ะ...”

 

“ใครคือพลอย?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นเมื่อลองนึกดูอย่างคร่าวๆแล้วในวงจรชีวิตของเขาไม่เคยมีคนชื่อพลอยมาเกี่ยวข้องด้วยเลยสักนิด หากแต่ประโยคสั้นๆนั้นก็ทำให้คนฟังลอบยิ้มออกมาอย่างยินดี

 

 
 
 
ยิ้มทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน...

รู้แค่อยากจะยิ้ม...เท่านั้นเอง

 

 

 

 
 
 
“อ้าว ก็คนที่นั่งอยู่ด้วยเมื่อกี๊ไง”

 

 

“อ๋อ...ทำไมเหรอ?”

 

“พลอย...เค้า ชอบเต๋า”

 

“...”

 

“จริงๆนะ เค้าบอกให้คชาช่วย”

 

“แล้วยังไงอะ”

 

“ก็...เต๋าจะว่ายังไงอะ”

 

“ก็ไม่ว่าไง เค้าชอบเต๋า...แล้วคชาจะให้เต๋าทำยังไงล่ะ”

 

“...”

 

“คชาจะให้เต๋าไปชอบเค้าด้วยเหรอ” ร่างเล็กลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก แค่คิดก็เจ็บหนึบที่อกด้านซ้ายอย่างไม่รู้สาเหตุแล้ว ถ้าทำแบบนั้นจริงๆก็คง...

 

“ก็...ไม่ใช่อย่างนั้น”

 

“...”

 

“ก็แค่...เค้ามาขอให้ช่วยบอกเท่านั้นเอง”

 

“งั้นคชาก็ทำหน้าที่เสร็จสมบูรณ์แล้วล่ะ คชาบอกเต๋าแล้ว”

 

“แล้ว...”

 

“เปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่านะ...อยู่ด้วยกันจะคุยเรื่องคนอื่นทำไมกันเนี่ย” มือหนาเอื้อมไปขยี้ผมนิ่มเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวพร้อมทั้งส่งยิ้มไปให้ จนอีกคนที่กำลังมีเรื่องให้กังวลใจต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเช่นกัน “อ...อื้อ~”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวเต๋าไปซ้อมก่อน คชารอตรงนี้นะ” มือหนาวางสัมภาระลงบนที่นั่งของสแตนด์เชียร์ข้างสนามข้างกายคนตัวน้อย พร้อมทั้งยื่นโทรศัพท์มือถือของตนไปให้ เป็นการบอกกลายๆว่าถ้ามีใครโทร.มาก็รับได้เลย “อื้อ...แต่ว่า อาจจะแว้บไปซื้อขนมตรงนู้นนะ”

 

“อื้ม...ดูแลตัวเองด้วยนะ”

 

ยังไม่ทันจะได้กำชับอะไรเพิ่ม เสียงทุ้มของเพื่อนที่ดังมาแต่ไกลก็ทำให้สองคนต้องชะงักบทสนทนาลงไปเสียก่อน “น้องคชา~ มาด้วยเหรอเนี่ย”

 

“หวัดดีแทนไท~”

 

“หวัดดีจ้ะ...โดนไอ้เต๋าหนีบมาด้วยอีกแล้วเหรอ”

 

“อื้อ...เต๋าบอกว่าถ้าเรามาด้วยจะพาไปกินไอติมเราก็เลยมา”

 

“โห...นี่น้องคชาหลอกได้ด้วยของกินเหรอเนี่ย งั้นเดี๋ยววันหลังแทนจะพาคชาไปเดทแล้วกินของอร่อยๆแล้วกันเนอะ”

 

“ถ้าเต๋าให้ไปเราก็ไป”

 

“ถือว่าเป็นการรับปากแล้วนะ”

 

“อื้อ”

 

“จะคุยกันอีกนานมั้ย...ถ้าไม่ซ้อมก็ไปนั่งข้างสนามเลยไป” เสียงแข็งๆจากคนที่ลงไประบายอารมณ์กับลูกบอลกลมๆในสนามแล้วตะโกนมาเสียงดัง “แค่นี้ก็ต้องโหดด้วยนะมึงอะ ไปซ้อมแล้ว...ไปก่อนนะคชา”

 

“บ๊ายบายนะแทนไท...สู้ๆนะ”

 

“โหย...วันนี้สู้ตายเลยอะ”

 

 
 
 
จะร่ำลากันอีกนานมั้ย...

มึงจะไปเกณฑ์ทหารหรือไงแทนไท...

เห็นแล้วมันหงุดหงิดโว้ย...

ฮึ่ย~

 

 

 

 

 

“สงสัยมานานแล้ว ทำไมมึงกับคชาต้องไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆวะ ตัวติดกันเป็นแม่เหล็กขั้วเหนือขั้วใต้เลย” มือขาวที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนนิ่มซับเหงื่อที่ไหลออกมาจนเปียกโชกราวกับเพิ่งวิ่งผ่านน้ำชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังที่ว่างที่เจ้าของมันหายตัวไปซื้อขนมตรงมินิมาร์ทใกล้ๆกับสนามฟุตบอลครู่ใหญ่แล้ว

 

ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ...

 

 

 

 
“ฮะๆ ทำไมมึงต้องไปไหนดด้วยกันทุกวันด้วยวะ...”

 

“แล้วมึงจะทำไมล่ะเกี้ย...กูไปเดินบนหัวมึงเหรอ”

 

“ไอ้เหี้ยนี่แรง...ก็เปล่าหรอก แต่แค่สงสัย ไอ้แทนก็สงสัยเหมือนกูแหละ ใช่มั้ยแทน”

 

“อือ...สงสัยมากเลยเกี้ย สงสัยเหมือนมึงเด๊ะเลย”

 

“สงสัยอะไร”

 

“มึงกับน้องคชา...เป็นแฟนกันเหรอ”

 

 
ประโยคคำถามสั้นๆที่สื่อความหมายมากมายที่ดังขึ้นมาให้ได้ยินทำให้เท้าเล็กที่กลับมาจากการไปมินิทาร์ทชะงักกึก ขาเรียวก้าวเข้าไปหลบหลังต้นไม้ห่างจากที่ที่ทั้งสามหนุ่มคุยกันอยู่ไม่มากนักโดยที่ไม่รู้สาเหตุว่าเพราะเหตุใดจึงต้องหลบแบบนี้ เป็นสถานที่ที่ได้ยินทุกสิ่งอย่างชัดเจนมากเหลือเกิน

 

 

 

 
ชัดเจน...กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเอง

เสียงหัวใจ...ที่เต้นดังเหลือเกิน

 

 

 

 
“เปล่า...ไม่ได้เป็นแฟนกัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 4 Dec 2011 17:15:34 by คุณนายลี

Comment

Comment:

Tweet

โหยยยยยยยยยยยยยยยยยย อะไรอ่ะ
คชาปิดหูๆๆๆๆๆๆ
พี่เต๋าไม่ได้ตั้งใจพูดน้า
พี่เต๋าไม่รู้ว่าคชาฟังอยู่อ่ะ
งื้ออออออออออออออออออออออออ

#8 By Mintoey (180.214.212.188) on 2012-03-26 08:20

จบตอนได้ปวดใจมาก

เปลี่ยนโหมดแทบไม่ทัน

#7 By Am (223.207.106.137) on 2012-03-14 07:31

ค้างงง =[]=
โอ้ย พี่เต๋าทำไมพูดยังงั้นหล่า

ดราม่ามาจากไหน
มาต่อไวๆนะคะ

#6 By taokacha-lover on 2012-01-18 20:03

อย่านะ อย่าดราม่านะ

#5 By nainoi (124.120.181.38) on 2012-01-17 14:55

รอ รอ รอ
อยากอ่านตอนต่อไป
เขียนได้น่ารักดีค่ะ

#4 By livelypooh (103.1.164.55) on 2012-01-16 23:41

ต๋าววววววววววววววววว หางานเข้าตัวแล้วมั้ยล่ะ

โดยปกติแล้วนะ สถานการณ์เยี่ยงนี้ก็ตอบว่าใช่มักจะทำให้เกิดเรื่องดีๆ มากกว่านะ

ปล. ชอบคชาเรื่องนี้จังดูแบ๊วน่ารักดี แค่คิดภาพตามก็ฟินแล้ว

#3 By forte (58.8.147.12) on 2011-12-04 22:20

อะไรกันเนี่ย?
หวานๆอยู่ดีๆก็ตัดเข้าดราม่าซะงั้น
แถมยังมีแววจะมีมือที่สามอย่างนี้อีก
ไม่ติดตามไม่ได้แล้วนะเนี่ย
มาต่อเร็วๆนะคะ
อ้าวววว...ไม่ใช่แฟน
งานเข้าแล้วต๋าววว..เอ้ยยย
ตัวเล็กนอยด์ไม่เลิกแน่ ๆ งานนี้
T____T ดราม่าอีกแล้ว...

หวานอยู่ดี ๆ ทำไมเป็นเยี่ยงเน้~

#1 By kabu (115.87.81.17) on 2011-12-03 22:19