[SF] My little boy ~* [TaoKacha]

posted on 19 Oct 2011 18:46 by mrslee in Fiction
Title : My little boy ~*
Author : nanaO~* 
Pairing : Tao x Kacha [AF8]
Rating : G ~ 
Note : แก้บนค่ะ... ;________;
Note II : ตัวเล็ก กับ ตัวโต ~ :)  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
“เฮ้ย...”


“...”


“เฮ้ย...คชา”


“...”


“เฮ้ย...ไปเก็บบักสีดากันบ่?” 


เสียงเรียกที่มาพร้อมกับแรงสะกิดตรงหัวไหล่ทำให้เด็กชายตัวเล็กที่กำลังนั่งอ่านการ์ตูนและใส่หูฟังไปด้วยต้องเงยหน้าขึ้นมามอง คนที่เพิ่งมาใหม่ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจเมื่อรู้ว่าเพราะเหตุใดน้องข้างบ้านคนนี้ถึงไม่ยอมตอบรับการเรียกของตนเองเสียที “เรียกเราเหรอ?”


“ไม่เรียกแล้วจะเรียกใครล่ะครับ คุณน้อง”


“ก็เราไม่ได้ยิน...แล้วเต๋าเรียกเราทำไม”


“จะชวนไปเก็บบักสีดา ต้นข้างบ้านนู้นกำลังกินเลย...ฝรั่งน่ะ รู้จักรึยัง?” เด็กน้อยตัวขาวสว่างสดใสราวกับหลอดไฟนีออนอธิบายต่อเมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆน่ารักนั้นทำหน้างงงวย พอเข้าใจแล้วก็พยัหน้าหงึกหงักตอบรับพลางเก็บหนังสือการ์ตูนและเครื่องเล่นซีดีวางบนโต๊ะให้เรียบร้อย


“อ๋อ...ไปก็ได้”


 “ดีมาก...บักหล่า~”


“ทำไมชอบพูดไทยคำอีสานคำ ฟังไม่รู้เรื่อง...”


“ก็...เผื่อจะได้มีแฟนเป็นคนอีสาน จะได้ฟังเค้าพูดรู้เรื่องไง หัดไว้เหอะน่า”


“จะมีรึเปล่าก็ไม่รู้ ไม่ใช่ตัวเองซักหน่อยจะได้มีคนมาชอบเต็มไปหมด” บ่นพึมพำเบาๆอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก หากแต่พอมือกว้างสีสว่างฉวยเข้าที่มือน้อยของตนเองเพื่อจะออกแรงรั้งให้ก้าวเดินเร็วขึ้นก็ต้องลบลืมความขุ่นเคืองใจไปจนหมดสิ้น 


“อ้ะ...อยากกินลูกไหนบอกเลย เดี๋ยวเก็บเอง”


“ขอคุณป้าแล้วเหรอ?”


“ยัง...แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่ไม่กี่ลูกเอง”


“แบบนี้เค้าเรียกว่าขโมยนะเต๋า”


“ไม่ได้ขโมย แค่ไม่ได้บอกเอง...ตกลงจะเอาลูกไหน จะได้เก็บให้”


“อยากเก็บเอง”


“ตัวแค่นี้เนี่ยนะ...บอกมา เดี๋ยวเก็บให้”


“ว่าใครตัวแค่นี้”


“ก็ใครที่มันตัวเล็กแค่นี้กันล่ะ...ฮึ~” มือขาวขยี้ผมนิ่มแรงๆอย่างเอ็นดู ซึ่งคนที่โดนแกล้งก็เบี่ยงศีรษะหลบหนีอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเบะปากไม่พอใจ ก่อนจะเถียงกลับคืนไปบ้าง “ว่าแต่คนอื่นเค้า...ตัวเองอะ ตัวโตตายเลยเนอะ~”


“ก็สูงกว่าแล้วกันล่ะน่า...บอกมา จะเอาลูกไหน”


“ก็บอกว่าอยากเก็บเองไง พูดไม่รู้เรื่องเลย”


“เอาๆ ก็ได้...งั้นก็ขึ้นมา จะได้เก็บถึง”


เด็กชายวัยเจ็ดขวบมองแผ่นหลังกว้างของพี่ชายข้างบ้านที่ชอบพาตนเองเถลไถลไปเรื่อยแล้วก็ต้องแอบอมยิ้ม ก่อนจะก้าวเข้าไปหา แขนเล็กโอบรอบคอเมื่ออีกฝ่ายยกร่างของตนขึ้นแบกบนหลัง ตากลมโตจับจ้องมองผลฝรั่งสีเขียวสดใสที่ล่อตาล่อใจอยู่ มือเล็กเอื้อมขึ้นไปคว้าแล้วปลิดขั้วลงมาใส่ในย่ามสีเขียวของคนที่อยู่ด้านล่างทีละลูก ทีละลูก ...


กำลังจะเอื้อมไปเก็บลูกที่สี่ แต่ว่า...


“บักเต๋า!!!”


“เฮ้ย ซวยแล้ว~!”


เสียงตวาดที่ดังมาจากทางด้านในรั้วทำให้ร่างโปร่งบางของเด็กน้อยวัยเก้าขวบไม่สามารถหยุดรีรออะไรได้อีก กระชับแขนของตนเองเข้ากับเรียวขาเล็กของน้องน้อยและรีบออกวิ่งหนีทันที 


“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้เต๋า หยุด...”


“หยุดก็บ้าแล้วป้า ฝรั่งสามลูกนี้ผมขอนะคร้าบ~~”











กว่าจะวิ่งหนีพ้นและแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ตามมาแล้วก็หอบจนลิ้นห้อย ค่อยๆปล่อยร่างบนหลังให้ลงมายืนที่พื้นก่อนที่ตนเองจะทรุดตัวลงนอนแผ่บนผืนหญ้าริมบึงน้ำกว้างในสวนสาธารณะของหมู่บ้าน


“เหนื่อยเหรอ”


“เหนื่อยดิ...ต้องแบกคนไว้บนหลังด้วยนะ”


“ก็แล้วทำไมไม่ปล่อยลงล่ะ”


“มีเวลามั้ยล่ะ ฮ่วย~ ตัวแค่นี้ทำไมหนักจัง”


“อีกแล้ว...ว่าใครตัวแค่นี้ฮะ”


“ก็ว่าคชาอะแหละ...คชาตัวเล็ก~”


“เราไม่ได้ตัวเล็ก...เต๋าอะแหละตัวโตเกินไป!!”


“ไหงงั้น...ต่อไปไม่เรียกคชาและ เรียกตัวเล็กดีกว่า...น่ารัก~”


“ไม่เห็นจะน่ารักเลย...ไอ้ตัวโต!”


“นี่ก็อีก ทำไมไม่ยอมเรียกพี่ซักที...เรียกซิ พี่เต๋า~” ใบหน้าคมคายที่ฉายแววหล่อเหลาในอนาคตขยับเข้ามาใกล้ จับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ยังคงมีร่องรอยของความเคืองใจอยู่ แล้วพูดชื่อตนเองช้าๆราวกับจะสอนให้อีกคนพูดตามเป็นเด็กน้อยสามขวบ


“ไม่เรียก จะเรียกเต๋า จะเรียกตัวโต ... จะทำไมล่ะ”


“ฮ่วย...ทำไมไม่เรียกพี่ล่ะ เกิดก่อนตั้งสองปีเลยเด๊ะ”


“ก็ไม่อยากเรียก...ไม่เห็นจะน่าเคารพจนต้องเรียกพี่ตรงไหนเลย”


“ป๊าดดดด...คือเว้าจั่งซี่ล่ะ บ่เป็นตาฮักเลยเว้ยเฮ้ย เด็กน้อยนี่แหม” เด็กชายตัวโตกว่าส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ แต่พอเห็นสีหน้าดื้อดึงน่าหมั่นเขี้ยวนั้นแล้วก็ต้องเอื้อมมือไปหยิกแก้มเบาๆ 


“ไม่รู้แหละ แต่ไม่เรียก...จะเรียกตัวโตแบบนี้แหละ”


“งั้นพี่ก็จะเรียกคชาว่าตัวเล็กเหมือนกัน เจ๊ากัน...โอเคป้ะ?”


“โอเค้~”

























..............................................................................























“น้องคชา ไปไหนคะลูก?” เสียงหวานของผู้เป็นแม่ร้องเรียกเมื่อเห็นลูกชายตัวน้อยของตนเองเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านและมุ่งหน้าไปยังประตู “ไปหาเต๋าครับคุณแม่ จะเอาส้มไปให้”


“เต๋าไม่อยู่แล้วนะคะลูก เต๋าย้ายบ้านไปแล้ว เมื่อเช้า...”


ขาเล็กชะงักกึกทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เด็กน้อยกลับเข้ามาหาคุณแม่ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเบาๆ “แล้ว..ทำไมคุณแม่ไม่ปลุกคชาล่ะครับ”“ก็คุณแม่เห็นน้องคชากำลังหลับสบาย แล้ววันนี้ก็ไม่ต้องไปโรงเรียนด้วย เลยไม่ได้ปลุกเลย” 


“แล้ว...แล้วเต๋าฝากบอกอะไรคชามั้ยครับ”


“ไม่มีค่ะลูก น้องเต๋ายังสะลึมสะลืออยู่เลย พอขึ้นรถได้ก็หลับปุ๋ยเลย”


“เหรอครับ...”


“อ้าว คชา ไปไหนคะลูก...”


“ไปนอนครับ อยู่ๆก็ง่วงขึ้นมาซะอย่างนั้น ฮ้าว~” ปากเล็กแสร้งทำเป็นหาวและปรือตาลงทั้งที่ไม่ได้รู้สึกง่วงแม้ซักนิด ออกวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นนอนก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม 


นอน...
นอนให้หลับ...
จะได้ไม่ต้องร้องไห้...


ไม่ต้องร้องไห้...

แบบที่ร้องอยู่ในตอนนี้ไง...























..............................................................................


























สิบสองปีผ่านไป...


จากเด็กชายวัยเจ็ดขวบ กลายเป็นหนุ่มน้อยวัยสิบเก้าปี เฟรชชี่หมาดๆในรั้วมหาวิทยาลัย แม้ความสูงจะเพิ่มขึ้นมากมายแต่ก็ยังคงเป็นเด็กชายตัวเล็กของคนรอบข้างอยู่เสมอไม่ว่าจะผ่านไปถึงสิบสองปีแล้วก็ตาม


สิบสองปีแล้ว...


ที่ไม่ได้เจอกัน...







อย่าให้เจอ...จะตีให้หัวแบะ


ไอ้ตัวโต...









“คชา...”


“...”


“คชา...”


“...”


“คุณนนทนันท์ครับ...!!!”


“โหย ไอ่เฟรม... เสียงดังทำไมเนี่ย...อยู่ใกล้แค่นิดเดียว”


“แล้วได้ยินที่เรียกมั้ยล่ะ ไปเข้าเชียร์ได้แล้ว เร็ว” พูดจบก็เดินนำไปก่อน ร้อนถึงคนที่ต้องไปด้วยต้องรีบวิ่งตามอย่างรวดเร็ว กว่าจะมาถึงสถานที่ซ้อมเชียร์ก็เกือบจะเลยเวลานัด ซ้อมกันไปได้จนเกือบจะถึงเวลาเลิกรุ่นพี่ที่คุมเชียร์อยู่ก็ตะโกนโหวกเหวกขึ้นมา


“เครียดมั้ย”


“ไม่ครับ/ค่ะ”


“เอาจริงๆ เครียดมั้ย”


“เครียดครับ/ค่ะ”


“งั้นเดี๋ยวพี่ปีสามจะมาทำให้หายเครียด ขอเชิญพบกับ...เต๋า เชิญยิ้ม และคณะ ~ อ๊ะ ~ อ๊ะ ~”


เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นเมื่อมองเห็นร่างสูงที่เดินนำหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสว่างสดใส รอยยิ้มที่ใครบางคนที่นั่งมองอยู่กับเพื่อนๆในคณะรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน



เหมือนจัง...
เหมือนมากๆ...



เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นจากมุขทั้งหลายที่บรรดาชาวตลกหน้าตาดีปล่อยออกมาเรียกให้คนตัวน้อยหลุดจากภวังค์ รู้ตัวดีว่าเผลอจ้องมองใบหน้าหล่อๆนั้นอยู่นานมากแค่ไหน...มากจนแรงสะกิดจากเพื่อนสนิทก็ไม่ทำให้ได้รู้สึกตัวนั่นแหละ


“เหม่ออีกแล้วนะคชา เป็นอะไรรึเปล่า”


“เออ...ไม่มีอะไรหรอก”


“ว่าแต่พี่เต๋าอะ...ฮามากเลยว่ะ โคตรชอบเลย เป็นคนขอนแก่นเหมือนกันด้วย ดีจริงๆ”


“ฮะ...ขอนแก่นเหรอ”


“อื้อ พี่เค้ามาจากขอนแก่นล่ะ”


“...”


“เป็นอะไรรึเปล่า? เดี๋ยวกลับบ้านกันเลยมั้ย หรือจะไปกินข้าวก่อนดีวะ หิวชะมัด”


“ไปเถอะ...เจอกันพรุ่งนี้นะ” พูดจบก็ออกวิ่งหนีไปทันที ปล่อยให้เพื่อนรักต้องร้องเรียกตามด้วยความสงสัยเป็นล้นพ้น “อ้าว เฮ้ย...คชา คชา~! รีบไปไหนของมันวะเนี่ย”




วิ่ง...
วิ่ง...
วิ่งจนมา...หยุดที่เดิม


หน้าบ้าน...ที่ปล่อยทิ้งว่างไว้ ไม่มีคนอยู่มานานนับสิบปี





หากแต่ภายในตัวบ้านที่ยังปิดไฟมืด ทำให้หัวใจดวงน้อยที่พองโตมาตลอดการวิ่งจากมหาวิทยาลัยมาที่นี่ต้องเหี่ยวแฟบลงทันที ร่างโปร่งบางยืนนิ่งเพื่อกอบกู้เอาลมหายใจเข้าปอดให้ลึกๆเพื่อคลายความเหนื่อยล้า รวมไปทั้งการกอบกู้เศษซากความหวังที่พังทลายลงไปให้พอกลับมาเป็นรูปเป็นร่างได้บ้าง


อย่างน้อย...ก็ให้เสียใจน้อยลงกว่านี้
น้อยลงซักนิด...ก็ยังดี



หยดน้ำเล็กที่ร่วงหล่นบนพื้นและความเปียกแฉะบนใบหน้า ทำให้รู้ตัวว่าความเจ็บปวดที่มีรวมตัวกันผลักดันให้น้ำตาที่พยายามเก็บเอาไว้ไหลออกมาอีกแล้ว


อ่อนแอชะมัด...
เป็นแบบนี้ไม่ดีเลย...













“คชา...”


เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆแล้วหันกลับมามองร่างสูงผิวขาวกระจ่างยืนนิ่งอยู่ตรงข้ามทำให้ดวงตากลมโตต้องเบิกกว้างมากขึ้นอีกหลายเท่า


“...”


“คชาใช่มั้ย...พี่เต๋าเอง”


“...”


“จำกันได้รึเปล่า...ตัวเล็ก” 


“...”


คนตัวสูงสืบเท้าเข้ามาหา ดวงตาคมเข้มจับจ้องเข้าไปในหน่วยตากลมที่จับจ้องมาอยู่แล้วเช่นกัน ก่อนจะต้องสะดุ้งขึ้นมาสุดตัวเมื่อร่างเล็กตะโกนใส่หน้าด้วยน้ำเสียงที่โมโหและกราดเกรี้ยวอย่างที่สุด


“หายไปไหนมา ไอ้บ้า ไอ้เต๋าบ้า ไอ้ตัวโตบ้า...บ้าที่สุดเลย!!!”


“ก็...พ่อต้องย้ายกลับไปขอนแก่นกะทันหันอะ แถมยังหลับไปตั้งแต่เดินขึ้นรถอีก เลยไปไม่ได้ลาเลย ...ขอโทษนะ”


“รู้รึเปล่าว่าทำให้คนเค้าคิดถึงอะ จดหมายก็ไม่มี โทรศัพท์ก็ไม่เคย ไอ้คนชั่ว!” มือบางทุบลงบนอกแกร่งแรงๆหลายต่อหลายทีจนคนที่โดนทำร้ายต้องรวบมือเล็กๆนั้นเอาไว้นิ่งๆ ยังผลให้ร่างเล็กนั้นต้องสะบัดไปมาด้วยความไม่พอใจ 


“ชั่วเลยเหรอ?”


“อื้อ...โป้งแล้ว!!”


“คิดถึงด้วยเหรอ?”


“...”


“แน่ะ คิดฮอดกันกะบ่บอก กิ๊วๆ” ปลายนิ้วแกร่งเขี่ยลงบนแก้มนวลใสเบาๆ ก่อนจะก้มลงไปยิ้มใส่ตากลมโตอย่างสดใสและร่าเริงจนคนมองต้องหลบวูบด้วยความเขินอาย


“...”


“คชา...”


“...”


“ตัวเล็กของพี่...”


“อะ...อะไร”


“ตัวโต...กลับมาแล้ว”


“เห็นแล้ว...”


“จะไม่ไปไหนแล้วด้วย”


“แน่นะ...”


“อื้อ”


“จริงๆนะ”


“จริงๆ”


“สัญญานะ”


“สัญญา...”


“...”





“ตัวโต จะอยู่กับตัวเล็ก...ตลอดไปเลย”




อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่ตามมาหลังจากคำสัญญานั้นทำให้คนที่ซุกอกกว้างอยู่ต้องยิ้มกับตัวเองด้วยความยินดี แขนเรียวกระชับเอวหนาเอาไว้แน่น ตอบรับอุ่นไอที่ถ่ายทอดมาให้ซึมซับเข้าสู่หัวใจสองดวง


ตลอดไป...มันจะนานถึงเมื่อไหร่ไม่รู้

รู้แค่...ตลอดไป 






















 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

*********************************************************
nanaO~*'s Talk :: เต๋าคชาเรื่องแรก...ก็ต้องมาแก้บนซะแล้ว
งื้ดดดดด >///////< 
ขอบคุณพล็อตจากน้องมินเตยอีกแล้ว (แต่พี่ว่ามันไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่ปะวะ ง่วงอะ)

ขอบคุณนะทงเฮ...ขอบคุณมาก คราวหลังจะบนอีก...เต็มใจเขียนสุดๆเลย =.,=
หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ ~ :) 
 

edit @ 19 Oct 2011 19:15:13 by คุณนายลี

edit @ 4 Nov 2011 22:58:27 by คุณนายลี

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักมากกกกกกกกก -/////////-
ตัวโต ~ ตัวเล็ก ~ โหยยยยย เขินได้อีกอะ 555555

#10 By TKAT (103.7.57.18|171.99.225.199) on 2012-10-14 02:59

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
น่ารักเกินไปแล้ว งืดดดดดดดดด >//////<
ตอนเด็กน้อยไปวิ่งเล่นด้วยกันเก็บบักสีดา
มีเถียงกันตัวโตตัวเล็กกันด้วย อ้ายๆๆ
ชอบตอนเต๋าพูดอีสานอ่ะ แซวแบบภาษาอีสาน
คชาฟังไม่รู้เรื่อง 55555555 แต่ก็อย่างเต๋าว่า
ฝึกไว้เผื่อมีแฟนเป็นคนอีสานไง ฮั่นแน่~
คิดอิหยั่งอยู่บักเต๋า อิหลี๋เลยเด๊ะ = =

จบคอมเม้นด้วยการฟินอีสาน .______.

#9 By MinJah (14.207.236.23) on 2011-11-23 02:35

ชอบรูปประกอบอ่ ของคชาโคตรได้ฟิวตัวเกแล้วแบ๊วๆๆอ่ะ
เรื่องนี้ใสมากกกกกกกกกกกกก ><
น่าฮักแท้เด้อ

#8 By DH_bua_KH (124.122.107.253) on 2011-10-21 22:32

น่าร๊ากกกกอ๊าาาาา >////<~
ตัวโต กะ ตัวเล็กกกกกกก

พี่เต๋าปากว่า มือถึง (ตัว) จริง ๆ

#7 By kabu (124.122.135.163) on 2011-10-19 20:44

แอร๊ยยยยยยยยยยย น่ารักอ๊าาาาาาา >____<
อ่านแล้วยิ้มตลอดเวเพราะมันเป็นตาฮักมาก ฮ่าๆๆ
ชอบที่แต่งให้พูดอีสาน อ่านแล้วได้ฟีล 55
(เป็นคนอีสานอ่านแล้วรู้เรื่องเลยชอบ 555555555555)
ตอนขึ้นต้นฝรั่งนี่ฮาบักเต๋ามาก
นึกภาพออกเลย ป้าแก่ๆมายืนชี้หน้าเท้าเอว
ตัวเล็กน่ารักโมเอะค่อด แอร๊ยย cry
บรรยากาศตอนเจอกันอบอุ่นอ่ะ
ฟิคน่าร๊ากกกกกกกก เขิน ><

#6 By sjkh (101.108.235.253) on 2011-10-19 20:26

ชอบมากเลยค่ะ
หวานมากกก น่ารักมากกกHot!
แกทำให้เราอ่านเต๋าคชาเรื่องเแรกเลยอะ ฮ่าๆๆๆ
น่ารักเว่อ >w< ตัวเล็กขี้งอนขี้เหวี่ยง ตัวโตตามง้อเอาใจ
อั๊ยยย ภาพลอยมาเป็นฉากๆ~~~

ฮาตอนเต๋า เชิญยิ้ม..
มันเห็นเป็นภาพเต๋าใส่ชุดสแตนสันอ่ะ ฮ่าๆๆๆ

แต่ตอนจบเนี่ย ภาพเต๋ากอดปลอดคชาลอยมาเลยจริงๆนะ
เขินนนนนนนนนน > <

ปล.ขอซับไตเติ้ลด้วยนะ ฮ่าๆๆๆๆ

#4 By LoiPrae (58.11.39.28) on 2011-10-19 20:02

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
น่ารักที่สุดอ่ะะะะะะ แบบว่าตอนเด็กๆชวนกันไปขึ้นต้นฝรั่ง
เต๋าพูดอีสานน่ารักมากกกกกกกกก
ความจริงถ้าแต่งเป็นตอนเด็กอย่างเดียวไปเลย
อาจจะเวิร์คก็ได้นะ มันน่าฮักมว๊าก *w*
พี่หนาวแต่งตอนเด็กน่าัรักเว่อร์ ~
แบบว่าอ่านแล้วยิ้มไม่หุบอ่ะ แก้มจะแตกกกกกก

ไม่ค่อยเหมือนที่คุยกันไว้แต่น่ารักดี > < อั้ยย๊ะ
ตัวเล็กตัวโตจ๋าาาาาาา *ทำตาหวาน* 5555555

ต้องบอก @donghae861015 อีกไหมว่าลงแล้ว ?
5555555555555555555555555
ขอย้ำอีกรอบว่า \"ของเค้าแรงจริง\" ;w;

ปล.สงสัยเตยอยู่กับพี่หนาวมากไป
ตอนอ่านเต๋าพูดนี่หน้าพี่หนาวลอยมาเลยอ่ะ 55555555

#3 By มินเตย (180.214.209.215) on 2011-10-19 19:52

เอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยย อ่านฟิกเต๋าคชาเรื่องแรก5555555*

จะบอกว่าชอบที่เว้าอีสาน ฮะๆ-3-

ใสมากกกกกกกก น่ารักกกกกกกก

#1 By KiissHy on 2011-10-19 19:22